کارم که چو زلف توست در همبیقامت تو نمیشود راستمقصود تویی مرا ز هستیکز جام، غرض می مصفاستآیینه روی توست جانمعکس رخ تو درو هویداستگل، رنگ رخ تو دارد ارنهرنگ رخش از پی چه زیباست؟ور سرو، نه قامت تو دیده استاو را کشش از چه سوی بالاست؟باغی ست جهان، ز عکس رویتخرم دل، آن که در تماشاستدر باغ همه رخ تو بینداز...

گرم باز آمدی محبوب سیم اندام سنگین دلگل از خارم بر آوردی و خار از پا و پا از گلایا باد سحرگاهی کزین شب روز می خواهیاز آن خورشید خرگاهی بر افکن دامن محملگر او سر پنجه بگشاید که عاشق میکشم شایدهزارش کشته پیش آید بخون خویش مستعجلگروهی همنشین من خلاف عقل و دین منبگیرند آستین من که دست از دامنش مسگلملامت...

شب در آن حجم عمیقش آمدزهر تنهایی در کام شبان ریخته اندریشه قهر تو در خاک نگاهمی خاموشی در جام زمان ریخته انداشکهایی چه غریب در هجومی لبریزآب تعمیدی برعشق نهان ریخته اندعمر طولانی بی حرفیها در دل هر دیدارطعم بی برگی به تن نارونان ریخته اندمن کجایم تو کجا؟هق هق فاصله هاحرفی از پایان را به لب قاصدکان ر...

دلتنگی آدم را به خیابان می کشددلتنگم!و مردم نمی فهمندقدم زدن -گاهی-                                               از گریه کردن غم انگیز تر است!    ..."اهورا فروزان"

کفش، ابتکار پرسه های من بود !و چتر، ابداع  بی سامانی هایم !هندسه، شطرنج سکوت من بود!و رنگ، تعبیر دل تنگی هایم ! حسین پناهی 

فراموشت کرده ام ای نور دسته دسته که بر هم می گذارم و تو را می سازم.ماه سیاه !که پیشانی داغت را برف شسته است اقیانوس عاشق !که در پی قویی کوچک روانه رود می شوی !از یادت برده ام هم چون چاقویی در قلب هم چون رعدی تمام شده در خاکستر شاخه هایم . "محمد شمس لنگرودی"

اندازه ی صد سال نوری از دلت دورمباید همیشه دور باشم از تو مجبورم یا گریه هایم را میان شعر میگویمیا مینوازد گریه را نت های سنتورمیعقوب عاشق توی این دنیا فراوان استیعقوب... مثل من... که از این گریه ها کورم!هر دفعه دل دادم به دریا باز هم افتادشکل تو یک ماهی قرمز در دل تورممثل تمام پسته ها که تلخ میخندن...

دیگران را اگر از ما خبری نیست، چه باک!نازنینا، تو چرا بی خبر از ما شده ای!شهریار

به انتظار تصویر تواین دفتر خالیتا چندتا چندورق خواهد خورد؟ "احمد شاملو"

می شناسمتچشمهای تومیزبان آفتاب صبح سبز باغهاستمی شناسمتواژه های توکلید قفل های ماستمی شناسمتآفریدگار و یار روشنیدستهای توپلی به رویت خداست"شفیعی کدکنی"

زمین شناس حقیری تو را رصد می کردبه تو ستاره ی خوبم نگاه بد می کردکنارت ای گل زیبا، شکسته شد کمرمکسی که محو تو می شد مرا لگد می کرد!تو ماه بودی و بوسیدنت، نمی دانی ...چه ساده داشت مرا هم بلند قد می کرد!بگو به ساحل چشمت که من نرفته چطوربه سمت جاذبه ای تازه جزر و مد می کردچه دیده ها که دلت را به وعده خ...

تمامِ خانه، پیچِ کوچه ها، طولِ خیابان را    ... به یادت کوه ها و دشت ها را و بیابان را    ...   برایِ دیدنِ چشمت، دلم تنگ است و دنیا تنگ شبیهِ برّه ای کوچک که گُم کرده ست چوپان را   خدا با دیدنِ چشمانِ اشک آلودِ من امروز    - برایِ حسِ همدردی فرستاده ست باران را   نه آغوشی، نه حتی پاسخِ گرمِ سلامم.....

.خدا بال و پر و پروازشان داد ولی مردم درون خود خزیدندخدا هفت آسمان باز را ساخت ولی مردم قفس را آفریدند 

هر که بر ما می رسد گوید که یارت یار نیست ناز عشقش را مکش زیرا که او دلدار نیست از سر بالین من برخیز ای نادان طبیب!!!دردمند عشقم و درمان به جز دیدار نیست ناخدا در کشتی ما گر نمی باشی مباشتا خدا در کار باشد ناخدا را کار نیستمطربا تا کی مخالف میزنی این چنگ رایا که من مست شرابم یا که تارت تار نیست!!

ای دل ز زمانه رسم احسان مطلب وز گردش دوران سرو سامان مطلب درمان طلبی درد تو افزون گردد با درد بسازو هیچ درمان مطلب ** خیام **

گفته بودی که چرا محو تماشای منی آنچنان محو که حتی مژه بر هم نزنی مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی

کاروان آمد و دلخواه به همراهش نیست با دل این قصه نگویم که به دلخواهش نیست کاروان آمد و از یوسف من نیست خبر این چه راهی است که بیرون شدن از چاهش نیست  ماه من نیست در این قافله راهش ندهید کاروان باز نبندد ، شب اگر ماهش نیست نامه ای هم ننوشته است ، خدایا چه کنم گاهش این لطف به ما هست ولی گاهش نیست  ماه...

زمانه دادش مکر دلی فرزانه را آن کس به جفا کشت دل دیوانه را  ارزان مگسان شدن بود حق اوشمعی که سوزاند دل پروانه را  ☆☆ شعر از خودم ☆☆

نه کورسوی چراغی نه ردّ پای کسی دلم گرفته خدایا! کجاست هم نفسی؟ تو رفته ای و برایم نمانده میل وجود... چنان که از سر اکراه می کشم نفسیچگونه زار نگریم؟ که آدمی زادم...دوباره سوخت بهشتم در آتش هوسیدلم گرفته خدایا چگونه می شد اگرنه بند قافیه بود و نه تنگی قفسیدل شکسته ی ما هم جکایتی دارد :هزار تکّه و هر ...